*နန္းမေတာ္မယ္နဳအရွဳပ္ေတာ္ပံု**
*********************************
နန္းမေတာ္မယ္နဳအေၾကာင္းေၿပာရမည္ဆိုလွ်င္တိုတိုေလးႏွင္႔ေရးလို႔မရေပ
ေၿပာမဆံုးေပါင္ေတာသံုးေတာင္မက ရွဳပ္ေထြးေပြလီလွေသာ
ကုန္းေဘာင္းမင္းဆက္(၇)ဆက္ေၿမာက္တြင္ ၿဖစ္ေပၚခဲ႔ေသာအရွဳပ္ေတာ္ပံုရဲ႔
ဒါရိုက္တာၾကီးမွာ နန္းမေတာ္မယ္နုၿဖစ္ေနၿပီး ( မိန္းမဖ်က္လို႔ ၿပည္ပ်က္)
တယ္ဆိုတဲ႔စကားဟာသူတို႔ေၿမးအဖြားႏွစ္ေယာက္(အဖြားနန္းမေတာ္မယ္နဳေၿမး
စုဖရားလတ္)္္ေၾကာင္႔မ်ား ေၿပာဆိုခဲ႔ၾကသလားမသိပါ..
မယ္ႏုဟု လူသိမ်ားသည့္
ဘၾကီးေတာ္စစ္ကိုင္းမင္္း၏မိဖုရားေခါင္ႀကီးသည္ ျမေတာင္ၿမိဳ႕စား သီေပါမင္း၏
မိဖုရား စုဖရားလတ္၏အဘြားပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ေမာင္းေထာင္ဆရာေတာ္သည္
ေလးႀကိမ္ေျမာက္ အဝတည္ မင္းတရား၏ မိဖုရားေခါင္ရွင္ မယ္ႏုကို
'အသမႝႏၷခတိၲယအႏြယ္ ျဖစ္ေတာ္မူေသာ ရွင္မိဖုရားသည္' ဟု နိဂံုးအုပ္
သမိုင္းထိုးရေခ်သည္။ စင္စစ္ကား ထုိရွင္မိဖုရားသည္ ဒီပဲရင္းေက်း
ဖလံကုန္း႐ြာသူ သမီး ျဖစ္သည္။ (ဝိနႏၵသဘ ၊ သီလဝိေသာဓနိ ၊ ရန္ကုန္ ၊ သုဓမၼဝတီ၊
၁၉၅၈ ၊ ၈၈။)“ဟူ၍ မွတ္ခ်က္အရ ႐ိုး႐ုိးေတာ႐ြာသူတစ္ေယာက္ အျဖစ္မွ ရွင္ဘုရင္မွ
မိဖုရားအရာေျမွာက္စားသျဖင့္ မင္းမ်ိဳးႏြယ္အျဖစ္ သတ္မွတ္လိုက္ရျခင္းကို
ဆုိလိုေပသည္။ အပ်ိဳျဖန္းအရြယ္ မယ္ႏုျမစ္ဆိပ္၌ေရခ်ိဳးစဥ္
ကမ္းေပၚတြင္ခ်န္ရစ္သည့္ ထမီကိုငွက္ကခ်ီယူၿပီး
ဘုရင့္နန္းေတာ္မွန္ကင္းတြင္ထားရာမွ ထင္ရွားလာၿပီးေနာက္တြင္
ဘုရင့္မိဖုရားအျဖစ္ေကာက္ယူခံျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆုိၾကပါသည္။
မိဘုရားေခါင္ၾကီးကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္တြင္ မယ္ႏု၏ၾသဇာမွာ
နန္းတြင္းတြင္ပင္ဘုရင့္ကိုေက်ာ္လြန္ကာၾကီးထြားလာၿပီး
ေမာင္ေတာ္စပ္သစလင္ၿမိဳ႔စားေမာင္အိုအား မင္းေဆြမင္းမ်ိဳးအေဆာင္အေယာင္ျဖင့္
မင္းသားတစ္ပါးကဲ့သို႔ ခ်ီးေျမွာက္ေစသည္။ ဘၾကီးေတာ္ဘုရား၏ ညီေတာ္
သာယာ၀တီမင္းသားမွ ပုန္ကန္ရာေအာင္ျမင္ခဲ့ၿပီး ေနာင္ေတာ္ျဖစ္သူ
ဘၾကီးေတာ္ဘုရားႏွင့္နန္းမေတာ္မယ္ႏုတို႔ႏွစ္ဦးအားအက်ယ္ခ်ဳပ္ျဖင့္ေနေစေသာ္လည္း
မၾကာမီ စိတ္မခ်သျဖင့္ မယ္ႏုႏွင့္ အေပါင္းအပါမ်ားအား ကြပ္မ်က္ခဲ့သည္။
သံေတာ္ဆင့္ ငေ႐ႊသားကို ေတာင္ဥယ်ာဥ္ေတာ္ အတြင္း ေရွ႕ေတာ္တြင္ စစ္ေမးကာလ
ေနာင္ေတာ္မင္းတရား မိဖုရားႀကီးက ေမာင္ေတာ္သူ “စလင္းစားဦးအိုႏွင့္
အက်ဥ္းခံေနရသူ မွဴးေတာ္ မတ္ေဟာင္းတို႔ကို တိတ္တဆိတ္ တိုင္ပင္
စည္းၾကပ္ရေၾကာင္း စည္းၾကပ္ရာတြင္ ပါဝင္သူ မွဴးေဟာင္း မတ္ေဟာင္းတို႔ကလည္း
မင္းဧရာဇ္ ရန္ကင္းေတာင္သို႔ ထြက္ေတာ္မူသည့္ အတြင္း ညဥ့္အခါ အမရပူရ
ေ႐ႊနန္းေတာ္သို႔ ဝင္၍ တိုက္ခိုက္ စီးနင္းမည့္ သူပုန္တို႔ႏွင့္
စကားခ်ိန္းခ်က္၍ လာေစေၾကာင္းမ်ားကို အစစ္ခံခ်က္ ရသည္ျဖစ္၍ ေနာင္ေတာ္
မင္းတရား မိဖုရားႀကီးကိုလည္း ေတာင္ ဥယ်ာဥ္ေတာ္ အတြင္း သံေတာ္ဆင့္
ငေ႐ႊသားႏွင့္ တိုက္ဆိုင္ စစ္ေမးရာ ေျဖာင့္ဆို စစ္ေမးခ်က္ရ၍
မိဖုရားႀကီးကိုလည္း ထံုးစံႏွင့္အညီ ၁၂ဝ၂ ကဆုန္လဆန္း ၁၂ ရက္ေန႔ (၁၂ ေမ ၁၈၄ဝ)
ေရတြင္ ေဖ်ာက္ေတာ္မူ၏။ (ကုန္းေဘာင္ဆက္၊ ဒုတိယတြဲ၊ ၁၉၆၇၊ ၅၉၈။)
ေရတြင္ေဖ်ာက္ဖ်က္သည္ဟုဆုိသည္ကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ မင္းမ်ိဳးႏြယ္အျဖစ္
လက္ခံေၾကာင္းထင္ရွားပါသည္။ နန္းတက္ဘြဲ႕အမည္အားျဖင့္ သီရိပဝရ မဟာရာဇိႏၵာ
ရတနာေဒဝီ (ကုန္းေဘာင္ဆက္၊ ဒုတိယတြဲ၊ ၁၉၆၇၊ ၂၃ဝ) ျဖစ္ကာ
မိဖုရားႀကီးရဲ႕သမီးေတာ္မွာ ေနာင္မင္းတုန္းမင္းလက္ထက္တြင္
ဆင္ျဖဴမရွင္မိဖုရားဟု ထင္ရွားလာမည့္ သီရိပဝရတိလာက မဟာရတနာေဒဝီ
(ကုန္းေဘာင္ဆက္၊ ဒုတိယတြဲ၊ ၁၉၆၇၊ ၄၈၄) ျဖစ္ပါတယ္။ မင္းတုန္းမင္းက ၂၆ မတ္
၁၈၅၃မွာ အလယ္နန္းေတာ္မိဖုရား အျဖစ္ ဆင္ျဖဴမရွင္အား တင္ေျမႇာက္ခဲ့ရာမွ
ကုန္းေဘာင္ေခတ္ဇာတ္သိမ္းကို ေဖာ္ေဆာင္သူမ်ားအနက္ တစ္ဦးျဖစ္သည့္
ဆင္ျဖဴမရွင္သည္ မိဖုရားအရာသို႔ေရာက္ခဲ့သည္။ (ကုန္းေဘာင္ဆက္၊ တတိယတြဲ၊ ၁၉၆၈၊
၁၅ဝ)။
ကုန္းေဘာင္ေခတ္ ျမန္မာ့ သမိုင္းမွာ ထူးျခားတဲ့ ၊ အဖြားlသမီးlေၿမး
မိဖုရားၾကီးသံုးဦးေပၚထြန္းခဲ့ပါတယ္။
ထူးျခားတယ္ ဆိုတာ က သူ တို႔ သံုးဦး ဟာ သူစိမ္းေတြ မဟုတ္ တာရယ္ ၊
သံုးဦးစလံုးမိဖုရားျဖစ္ခြင့္ရွိတာရယ္၊ႏိုင္ငံေရးကိုသူတို႔ရဲ႕
ေယာက်ၤား(ဘုရင)္ေတြ ကို ေက်ာ္လြန္ၿပီး စီမံခြင့္ရ ခဲ့တာေတြရယ္ေၾကာင့္ပါ။
သူတို႔ သံုးဦးက ေတာ့ အားလံုးသိၾက တဲ့ အတိုင္း (၁) နန္းမေတာ္ မယ္ႏု ၊ (၂) (နန္းမေတာ္မယ္ႏု ရဲ႕ သမီး ) ဆင္ျဖဴမရွင္ ၊
(၃) ( ဆင္ျဖဴ မရွင္ ရဲ႕ သမီး ) စုဖုရားလတ္ တို႔ပါ။ သူတို႔ သံုးဦး ဟာ
နိုင္ငံေရး ရွဳ႕ေထာင့္ က ေနၾကည့္ရင္သမိုင္းမွာ သိပ္မလွ ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္
ဘာသာေရး ရွဳ႕ေထာင့္က ေနၾကည့္ရင္ ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေလးထူးျခား
ေနတာကို
ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္ ။နန္းမေတာ္ မယ္ႏု က အင္း၀ မွာ ဆရာေတာ္ဦးဗုတ္ ကိုမယ္ႏု
အုတ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး ဆိုၿပီး လွဴဒါန္း ခဲ့ပါတယ္။ ဆင္ျဖဴမရွင္ ကမႏၱေလး ၿမိဳ႔
အေရွ့ျပင္မွာ ၁၅- ၀ါ သာ ရွိေသးတဲ့ ၀ိသုဒၵါရံုဆရာေတာ္ ကို
၀ိသုဒၵရံုေက်ာင္းတိုက္ ၾကီးကို
ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္း ခဲ့ပါတယ္။ စုဖုရားလတ္
က ေတာ့ မႏၱေလး ၿမိဳ႕ မွာဘဲ ၂၅-၀ါရွိတဲ့ဆရာေတာ္ဦးအာေလာကကို
ျမေတာင္ေက်ာင္းတိုက္ၾကီး ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္း ခဲပါတယ္ ။
နန္းမေတာ္ မယ္ႏု အေၾကာင္း
တစ္ေန႔မွာေန႔ စစ္ကိုင္းနားက အင္း၀ၿမိဳ႕ေဟာင္းမွာ မယ္ႏုအုပ္ေက်ာင္းလို႔
လူသိမ်ားတဲ့ မင္းနဲ႔မိဖုရားတို႔ရဲ့မဟာေကာင္းမႈေတာ္, မဟာေအာင္ေျမဘုံစံ
အုတ္ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကို ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္အလႉခံေတာ္မူခဲ့တဲ့ ေန႔ကေပါ့။
၁၁၉၂-ခုႏွစ္ တန္ေဆာင္မုန္းလမွာ ေက်ာင္းေရစက္ခ်ပြဲ,
ေက်ာင္းတင္ပြဲ ျပဳလုပ္ေတာ့ မင္းမိဖုရားတို႔က မင္းဆရာေတာ္ဘုရားကို
ၾသ၀ါစကား မိန္႔ၾကားဖို႔ ေလွ်ာက္ထားၾကပါသတဲ့။ အဲဒီေတာ့ ဆရာေတာ္က
‘‘မင္းႏွင့္တူေအာင္က်င့္ရင္ ငါတို႔ ဆံုးမၾသ၀ါဒ ေပးစရာ မလို။
မင္းႏွင့္တူေအာင္ မက်င့္ရင္ ငါတို႔နဲ႔ မဆိုင္၊ အ၀ိစိနဲ႔သာဆိုင္တယ္။’’လို႔
တိုတိုတုတ္တုတ္ မိန္႔ေတာ္မူလိုက္ပါတယ္။
အဓိပၸာယ္ ဖြင့္စရာ မလိုေအာင္
ရွင္းလင္းျပတ္သားတဲ့ ဒီၾသ၀ါဒကို မင္း, မိဖုရားနဲ႔တကြ
အားလုံးကသေဘာက်ၾကပါသတဲ့။ ၾသ၀ါဒေပးသူကိုေရာ, ၾသ၀ါဒခံသူကိုပါ
သာဓုမေခၚသင့္ဘူးလား။
ေနာက္ဆုံးၾသ၀ါဒနဲ႔ဆက္စပ္မႈရွိေနတဲ့အင္း၀ရာဇင္ထဲကအျဖစ္အပ်က္တစ္ခ်ိဳ႕ကို အရင္ဆိုပါရေစ။
၁၁၈၇-ခုႏွစ္မွာ နယ္ခ်ဲ႕ အဂၤလိပ္နယ္တို႔ရဲ့ အလိုက် ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ရတဲ့
ရႏၲပိုစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုၿပီးတဲ့ ေနာက္စစ္ကိုင္းမင္းဟာ သာသနာေရး,
ကုသိုလ္ေရးဘက္ မွာသာ အားစိုက္ခဲ့ၿပီး တိုင္းေရးျပည္ေရးမွာအားစိုက္မႈ
နည္းလာခဲ့ပါတယ္။ ၁၁၉၆-ခုႏွစ္ကစၿပီး စစ္ကိုင္းမင္း က်န္းမာေရး
ခၽြတ္ယြင္းလာတဲ့အတြက္
အင္း၀ေရႊနန္းေတာ္ရဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို
မိဖုရားေခါင္ႀကီး နန္းမေတာ္မယ္ႏု, မိဖုရားရဲ့ေမာင္ေတာ္စလင္းစား ဦးအိုနဲ႔
ဘုရင့္ညီေတာ္ အိမ္ေရွ႕စံသာယာ၀တီမင္းသားတို႔ကကိုင္တြယ္ရတဲ့အထိ
ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္ဲ့့။အဲဒီေတာ့ မိဖုရားနဲ႔ သူ႕ေမာင္ေတာ္တို႔က တစ္ဘက္
အိမ္ေရွ႕မင္းနဲ႔ မင္းေဆြမင္းမ်ိဳးတို႔ကတစ္ဘက္ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္တို႔ဟာ
ႏိုင္ငံေတာ္အာဏာကို အပိုင္ရဖို႔ အၿပိဳင္ခ်ၾကပါေလေတာ႔တယ္။
ဒီၿပိဳင္ဆိုင္မႈ အျပင္ မူလပိုက်တဲ့ နန္းတြင္း မေက်နပ္မႈလည္း ရွိပါေသးတယ္။
နန္းမေတာ္ မယ္ႏုဆိုတာက ေပါင္းတည္ၿမိဳ႕စားမယ္ပုရဲ့တူမ၊ ေတာင္သင္းမႉး
သီဟေက်ာ္စြာရဲ့သမီးနန္းမဆန္တဲ့ ေတာသူဇာတိပါ။ ေရႊဘုိနယ္က ဖလံခံုရြာသူ
မယ္ႏုဟာ အေဒၚျဖစ္သူ မယ္ပုရဲ့ မစမႈေၾကာင့္
အင္း၀ေရႊနန္းေတာ္ထဲကို အပ်ိဳေတာ္ကေလးအျဖစ္နဲ႔ ၀င္ေရာက္လာခဲ့ ပါတယ္။
(အပ်ိဳျဖန္းအရြယ္ မယ္ႏုျမစ္ဆိပ္၌ေရခ်ိဳးစဥ္ ကမ္းေပၚတြင္ခ်န္ရစ္သည့္ ထမီကို
စြန္ငွက္ကခ်ီယူၿပီးဘုရင့္နန္းေတာ္မွန္ကင္းတြင္ထားရာမွ
ထင္ရွားလာၿပီးေနာက္တြင္ဘုရင့္မိဖုရားအျဖစ္ေကာက္ယူခံျခင္းျဖစ္သည္ဟု
ဆုိၾကပါသည္)
တစ္ေန႔ေတာ့ အိမ္ေရွ႕စံ စစ္ကိုင္းမင္းသားက တစ္ျခား
အပ်ိဳေတာ္ေတြထက္ ထင္ထင္ေပၚေပၚခႏၶာကိုယ္အလွ ႐ုပ္လုံးႂကႊေနတဲ့ မယ္ႏုကို
မ်က္စိက်သြားၿပီး မိဖုရားငယ္အျဖစ္ သိမ္းပိုက္လိုက္ပါသတဲ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာအိမ္ေရွ႕မင္းရဲ့မိဖုရားေခါင္ႀကီးကေတာ့ဆင္ျဖဴမယ္ ျဖစ္ပါတယ္။
စစ္ကိုင္းမင္း ထီးနန္းရၿပီးတဲ့ေနာက္ ၁၁၇၄-ခုႏွစ္မွာ ဆင္ျဖဴမယ္
မိဖုရားႀကီးဟာသားေတာ္စၾကာၤမင္းကိုဖြားျမင္ၿပီးကံကုန္ခဲ့ပါတယ္ဘုိး
ေတာ္ဘုရားက သားေတာ္ "မႏၱေလး မဟာျမတ္မုနိဘုရားႀကီး ပင့္လာသူ
" အိမ္ေ႐ွ႕မင္းႀကီး ကံကုန္ေတာ္မူ သြားေသာအခါ ေျမးေတာ္ (ဘႀကီးေတာ္ဘုရား)ကုိ ဆင္ျဖဴ႐ွင္မယ္ႏွင္႔
့္ လက္ထပ္ ထိမ္းျမား ေတာ္ မူၿပီး အိမ္ေ႐ွ႕ ရာထူး ႏွင္းအပ္ပါတယ္။ ဆင္ျဖဴ႐ွင္မယ္ ေခၚ အိမ္ေ႐ွ႕မိဖုရားက
ေညာင္ရမ္း မင္းသား ေလး (စၾကာမင္း)ကုိ ဖြားေတာ္မူၿပီး ရက္ပုိင္းအတြင္းမွာပဲ ကံကုန္ အနိစၥေရာက္ရ႐ွာပါတယ္။
ဖြားေတာ္မူ တဲ့ သား ေတာ္ကေလးဟာလည္း သူ႔ကုိ ေမြးဖြားေနစဥ္အခါက အင္မတန္
ထူးျခားတဲ့အတိတ္နိမိတ္ႀကီးေတြ ျပတဲ့ အတြက္ အလြန္ ဘုန္းတန္ခုိးႀကီးမယ့္
မင္းသားကေလးရယ္လုိ႔ ယူဆျခင္း ခံခဲ့ရပါတယ္။
အိမ္ေ႐ွ႕ မိဖုရား
ဆင္ျဖဴ႐ွင္မယ္ အနိစၥေရာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ အိမ္ေ႐ွ႕မင္း (ဘႀကီးေတာ္ဘုရား)ဟာသား
တစ္ေယာက္ ဖခင္၊ မုဆုိးဖုိ အျဖစ္ က်န္ရစ္ၿပီး သားေတာ္ေလးကုိ
ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏုိးစြာႏွင့္ေနရာမွ
ွ ဘုိးေတာ္ ဘုရားဟာ ေနာက္ထပ္ အိမ္ေ႐ွ႕မိဖုရားတစ္ပါးကုိ ေ႐ြးခ်ယ္ၿပီး လက္ထပ္ထိမ္းျမားေပးေတာ္မူျပန္ပါတယ္။
သုိ႔ေသာ္လည္း ဒီမင္းသမီးကေလးဟာ အလြန္ ငယ္႐ြယ္သူ
၈ ႏွစ္ သမီးမွ်သာ႐ွိေသးတဲ့ ပေဒါင္းမင္းသမီး ကေလးျဖစ္ပါတယ္။ အႏြယ္ေတာ္ထဲက
အိမ္ေ႐ွ႕မိဖုရားျဖစ္ထုိက္သူဟာ ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးတစ္ပါး သာ႐ွိေလေတာ့
အခ်ိန္အ႐ြယ္ မေရာက္ခင္
နန္းစဥ္ထံုးစံအတုိင္း လက္ထပ္ခဲ့ရေသာ္လည္း
ကေလးပဲမုိ႔ သူ႔ အေဆာင္ထဲမွာ သူ႔အထိန္းေတာ္ေတြႏွင့္သာစံေနေတာ္မူပါတယ္။
အ႐ြယ္ေရာက္မွသာ လင္မယားအရာ ေျမာက္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။
မယ္နဳနဲ႔ ဆံုေတ႔ြၿခင္း
ဒီအေတာအတြင္း အိမ္ေ႐ွ႕မင္း (ဘႀကီးေတာ္)ဟာ ေဒၚေဒၚႏု (မိဖုရားႀကီးႏု)ႏွင့္ ေတြ႕ျမင္ ခ်စ္ခင္ ေတာ္မူလွတဲ့
အတြက္ မိဖုရား ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးႏွင့္တကြ အျခားေသာ ကုိယ္လုပ္ ေမာင္းမ ေတြကုိ ေက်ာ္လႊားၿပီး
"ႏုမွတစ္ပါး ဘယ္သူ႔မွ မခ်စ္ႏုိင္ဘူး"ဆုိတဲ့ ဘ၀ ေရာက္ခဲ့ရပါတယ္။
ဘုိးေတာ္ဘုရားႀကီး နတ္႐ြာစံလုိ႔ ထီးနန္း႐ုိက္ရာ ဆက္ခံရာမွာလည္း
လက္ထပ္ထားၿပီးျဖစ္တဲ့အိမ္ေ႐ွ႕ မိဖုရား ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးကုိ ပစ္ပယ္ၿပီး
ႏုႏုကုိသာပဲ ေ႐ႊလက္ဆဲြ၍ နန္းသိမ္းပဲြခံခဲ့ပါတယ္။
လူမွာ အမ်ိဳး
ၾကက္မွာအ႐ုိးဆုိတဲ့ အစဥ္အလာကုိ ႐ုိက္ခ်ိဳးၿပီး၊ လူမွာ
အခ်စ္ၾကက္မွာအျမစ္လုိ႔စကားပံုကုိတျဖစ္ ေျပာင္းလဲပစ္လုိက္ပါေတာ့တယ္။
ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးခမ်ာလည္း မေသ႐ံုတမယ္သာ
ႏုႏု၏ အဖိအႏွိပ္ ႐ွိၾကေသာ္လည္း ဘယ္သူမွ စကားက်ယ္က်ယ္ပင္ မဟ၀ံ့ေအာင္ ႐ွိေနၾကရပါတယ္။
ဒီအသုိင္းအ၀ုိင္း၊ အသုိက္အ၀န္းထဲမွာ မဟုတ္မခံ ေျပာဆုိ၀ံ့သူဟာျဖင့္ ညီေတာ္ "
သာယာ၀တီမင္း "တစ္ပါးသာ႐ွိပါတယ္ ။ေဒၚေဒၚႏုကလည္း ဘုရင့္အခ်စ္ကုိ ယံုစားၿပီး
အမ်ားႀကီး တန္ခုိးထက္ေအာင္
သူ႔ဘက္သူယက္ႏုိင္သေလာက္ယက္၊ယက္ယူလာလုိက္တာ
ေနရာတကာ ေဒၚေဒၚႏု မပါရင္ဘာမွ ကိစၥမၿပီးေတာ့ပါ။ တစ္နန္း ေတာ္လံုးႏွင့္
တစ္ႏုိင္ငံလံုးမွာသူ႔ၾသဇာခ်ည္း ဖံုးလႊမ္းထားလုိက္ႏုိင္ပါေတာ့တယ္။
ေနာက္ဆံုးပိတ္ "ႏု" ဆုိတဲ့ အမည္ေတာင္ မည္သူမွ မသံုးရ။ ႏု အစား "ထြတ္" ကုိ သံုးၾကရမယ္လုိ႔ အမိန္႔ထုတ္ခဲ့တယ္။
(မက်ဥ္းရြက္နဳနဳ-အစား မန္က်ဥ္းရြက္ထြဋ္ထြဋ္ လို႔ ေခၚရမယ္အထိၿဖစ္ခဲ႔ပါတယ္)
ဒီလုိ တစ္နန္း ေတာ္လံုးကုိ ခြစီးၿပီး ဒါေလာက္ ၾသဇာႀကီးေနပါလ်က္ႏွင့္ပဲ
ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလး႐ွိေန ေသးတာ မလုိလား ႏုိင္လုိ႔ ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္ဖုိ႔
ႀကိဳးစားျပန္ပါတယ္။
တစ္ေန႔ေသာအခါအေဆာင္ေတာ္ထဲမွာ႐ွိေနတဲ့ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးကုိ
အလုိေတာ္ရိမင္းလုလင္ေတြက ၀င္ဖမ္းၿပီး ကၽြန္းေသတၱာထဲ ထည့္ပိတ္
ထားခဲ့ပါတယ္။အထိန္းေတာ္အပ်ိဳေတာ္ေတြကလည္း ေပ်ာက္ေနတယ္ထင္လုိ႔ ပ်ာပ်ာသလဲ
လုိက္ ႐ွာရာဘယ္မွာမွ မေတြ႕ရ ဒုကၡျဖစ္ေနတုန္း၊ နန္းတြင္း
႐ုပ္စံုစင္ေတာ္ႀကီးမွတစ္ဆင့္ညီေတာ္သာယာ၀တီမင္းနား ေပါက္ၾကားသြားလုိ႔
အေဆာင္ေတာ္ထဲ အႏွံ႔အျပား လုိက္႐ွာေမးေတာ့မွကၽြန္း ေသတၱာ
ႀကီးထဲမွာမြန္းၿပီးအသက္ေျမာ့ေျမာ့သာ႐ွိေတာ့တဲ့ပေဒါင္းမင္းသမီးကေလးကုိေတြ႕႐ွိ
ကယ္ဆယ္ လုိက္ရတယ္လုိ႔ နန္းတြင္း ေရးမွာတစ္ဆင့္စကားမ်ား
အစဥ္အဆက္ၾကားသိခဲ့ရတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။
အိမ္ေရွ႔မင္းဘယ္သူၿဖစ္လာမလဲသာယာ၀တီမင္းဟာဘႀကီးေတာ္ဘုရင္၏
ညီေတာ္မင္းသားႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ ဘႀကီးေတာ္ဘုရားမွလဲြရင္နန္းေတာ္ေပၚႏွင့္တကြ
ေနျပည္ေတာ္မွ ၾသဇာထက္ေသာ မင္းသားႀကီးတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
စစ္သည္
အင္အား၊ တပည့္တပန္း အင္အား၊ လက္နက္အင္အားကလည္း အလြန္
ေတာင့္တင္းသူျဖစ္လုိ႔ေဒၚေဒၚႏုတုိ႔ ေမာင္ႏွမကသူကုိေတာ့ ႏုိင့္ထက္စီးနင္း
မျပဳရဲ၊ ေလးစားရပါေသးတယ္။
ထုိအခ်ိန္က ဘႀကီးေတာ္ဘုရား ထီးနန္းအုပ္ခ်ဳပ္
မင္းလုပ္ေနေသာ္လည္း ထံုးတမ္းစဥ္လာအတုိင္းအိမ္ေ႐ွ႕ မင္း မ႐ွိေသးပါ။
အိမ္ေ႐ွ႕ေနရာက လစ္လပ္ေနပါတယ္။ အမွန္အတုိင္းဆုိလွ်င္ သားေတာ္ေညာင္ရမ္းမင္း
(စၾကာမင္းကေလး)ဟာအိမ္ေ႐ွ႕ဥပရာဇာအျဖစ္အမွန္ကန္ဆံုးဆက္ခံရမည္သူျဖစ္ပါတယ္။
ဒါေပမည့္မိဖုရားႀကီး ေဒၚေဒၚႏုကၾသဇာႀကီးေနေတာ့
ေညာင္ရမ္းမင္းသားကေလးကုိအိမ္ေ႐ွ႕ေပးဖုိ႔ ေႏွာင့္ေႏွးေနခဲ့ရျပန္ပါတယ္။
တစ္နည္းအားျဖင့္လည္း ညီေတာ္ သာယာ၀တီမင္း၏ဘုန္းလက္႐ံုး အင္အားကုိလည္း
ခန္႔ညား အား ထားရတဲ့အတြက္ ထီးနန္းဆက္ခံဖုိ႔
အိမ္ေ႐ွ႕ ဥပရာဇာရာထူးကုိ
ေပး ထုိက္ျပန္တယ္။ သားေတာ္ႏွင့္ ညီေတာ္ ႏွစ္ဦးအတြက္
ဘယ္ဘက္ကုိအေလးေပးရမည္ဟု အတည္တက် မဆံုးျဖတ္ရျခင္းလည္း ျဖစ္ႏုိင္ပါေသးတယ္။
သုိ႔႐ွိေနရာမွာ ေဒၚေဒၚႏု ၾသဇာက ဥပရာဇာ ေ႐ြးခန္းကုိ လက္တန္းၿပီး ကာထားသလုိ ႐ွိျခင္းကပဲအေလးေက်ာေနျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
အေျခအေနအရ ၾသဇာႀကီးလွေသာ မိဖုရားႀကီး၏ေမာင္၊
စလင္းမင္းသားႀကီးဦးအုိကလည္းတန္ခုိးအာဏာႀကီးေနသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။
တုိင္းျပည္ႏုိင္ငံ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး တရားစီရင္ေရးစေသာ ဌာနႀကီးေတြမွာ
လႊတ္ေတာ္၀န္ႀကီးမ်ားႏွင့္အတူ မင္းသားႀကီး ဦးအုိဟာ စီမံကြပ္ကဲေနရသူ၊အေရးပါ
အရာ ေရာက္ေသာ အခ်ဳပ္အျခာ ဌာနႀကီးတြင္ ႀကိဳးကုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေနရသူ
ျဖစ္ေလေတာ့အာဏာဟာ ဦးအုိရဲ႕ လက္ထဲမွာပဲ ႐ွိေနပါတယ္။ မိဖုရားႀကီးကလည္း
အိမ္ေ႐ွ႕ရာထူးေပးျခင္းေပးလွ်င္
သူ႔ေမာင္ ဦးအုိ ကုိသာ ေပးေစခ်င္တယ္။
ေပးဖုိ႔ မေပးဖုိ႔ဆုိတဲ့ အဆံုးအျဖတ္ကုိ
ျပတ္ျပတ္သားသားဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ႏုိင္သူကဘႀကီး ေတာ္ဘုရားကုိလည္း
မိဖုရားႀကီးႏုက သူ႔အိတ္ထဲ ထည့္ထားႏုိင္ေလေတာ့
သားေတာ္ႏွင့္ညီေတာ္သာယာ၀တီမင္းတုိ႔မွာ ေအးေအးေဆးေဆးႏွင့္ေတာ့
အိမ္ေ႐ွ႕မင္းအျဖစ္ကုိရ႐ွိႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆုိတာ နား လည္ထားၾကၿပီး
ကုိယ့္သတၱိ၊ကုိယ့္အင္အားကုိ အသင့္ ေမြးထားၾကရမွာပဲျဖစ္ပါတယ္။
တုိင္းသူျပည္သားေတြ အေနနဲ႕ကေတာ့ သားေတာ္ ေညာင္ရမ္းမင္း
(စၾကာမင္းကေလး)ကုိသာခ်စ္ခင္ ေမတၱာထားၾကရင္း ႐ွိတဲ့အတုိင္း အိမ္ေ႐ွ႕အျဖစ္
လုိလားၾကပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ဒီကိစၥမွာ ဘယ္သူမွ
ပြင့္ပြင့္ လင္းလင္း ဆႏၵေပးရဲၾကမည္ မဟုတ္ပါ။ သုိ႔ေၾကာင့္ သားေတာ္ ေညာင္ရမ္းမင္းကေလးရဲ႕အင္အားဟာ ျပည္သူ႔ ေမတၱာပဲ အားကုိးစရာ႐ွိပါတယ္။
ညီေတာ္ သာယာ၀တီမင္းရဲ႕ အင္အားကေတာ့ လက္နက္အင္အား၊ လူအင္အားႏွင့္ သတၱိစြမ္းပကားပဲျဖစ္ ပါတယ္။
ေယာက္ဖေတာ္ ဦးအုိရဲ႕ အင္အားကေတာ့ လႊတ္ေတာ္ႀကီး တစ္ခုလံုးကုိ
ဖံုးလႊမ္းႀကိဳးကုိင္ထားႏုိင္ေသာအာဏာအင္အားႏွင့္ ၾသဇာႀကီးလွေသာ မိဖုရားႀကီး၏
တန္ခုိးအ႐ွိန္မ်ား ျဖစ္ေနပါတယ္။
ဘယ္သူ မႀကိဳက္ ႀကိဳက္ႀကိဳက္
အိမ္ေ႐ွ႕မင္း ရာထူးကေတာ့ ဦးအုိဆီ
ဆုိက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ေရာက္လာရေတာ့မွာပဲလုိ႔ထုိေခတ္ကမ်က္စိႀကီးနားႀကီး
ရပ္ကြက္ကအၿမဲတြက္ထားၿပီးသား ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။
၀ါဒၿဖန္႔ၾကၿခင္း
သုိ႔ေသာ္ဦးအုိတုိ႔က ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေနေနလုိ႔မရပါ။ ေညာင္ရမ္းမင္းသားကေလး
ကုိအေရးမမႈ ေလာက္ ေသာ္လည္း သာယာ၀တီ မင္းသား၏ အင္အားႀကီးမားမႈကုိ
လ်စ္လ်ဴ႐ႈေန၍မျဖစ္ပါ။
သူျပဳတ္ကုိယ္ျပဳတ္မခ်လွ်င္မျဖစ္ၾကေတာ့ေသာအေျခအေနက ေပးလာခဲ့ပါတယ္။
အာဏာလက္ကုိင္ရ ေနေသာအပုိင္းကေနခ်ရလွ်င္တရားဥပေဒေဘာင္၀င္ၿပီး
အေပၚစီးရေနသူမ်ားအျဖစ္ႏွင့္ အလစ္ကုိ ေခ်ာင္း ေနႏုိင္ပါတယ္။ တစ္ေယာက္
မေကာင္းေၾကာင္း တစ္ေယာက္ ၀ါဒျဖန္႔ၾကရေသာ အလုပ္ကလည္း ထုိေခတ္ ဆီမွစ၍
ေပၚလာဟန္ တူပါတယ္။
ဦးအုိႏွင့္မိဖုရားႀကီးႏုတုိ႔ဘက္ကသာယာ၀တီမင္းအားလူဆုိးသူဆုိး
ေမြးတယ္၊တုိင္းျပည္အတြင္း တုိက္ ခုိက္လုယက္ေသာ ကိစၥမွန္သမွ် သူတုိ႔
ႀကိဳးကုိင္တယ္ဟုပါးစပ္ သတင္းလႊင့္ပါတယ္။ သာယာ၀တီမင္းက ဒီသတင္းၾကားတဲ့အခါ
ဦးအုိႏွင့္ မိဖုရားႀကီးႏုတုိ႔အေပၚမွာသာ၍
ဆုိး႐ြားလွေသာ၀ါဒျဖန္႔သတင္းဆုိးေတြတစ္မ်ိဳးၿပီးတစ္မ်ိဳးတံု႔ျပန္လုိက္ၾကပါေတာ့တယ္။
ထုိေခတ္က ၀ါဒျဖန္႔ေသာ အေလ့အထကုိ သာယာ၀တီမင္းသားႀကီးႏွင့္ မိဖုရားႀကီးႏုတုိ႔ကစတင္ တီထြင္ လုိက္သည္ဟု ဆုိရပါမည္။
သာယာ၀တီမင္းကုိလူဆုိးေမြး၍ခုိး၀ွက္တုိက္ခုိက္ေနသူဟုသတင္းျဖန္႔လုိက္သလုိ
သာယာ၀တီမင္းဘက္ကလည္း မိဖုရားႀကီးႏုႏွင့္ ဦးအုိတုိ႔ တိတ္တိတ္ပုန္းရေနသည္၊
ေမာင္ႏွမအစစ္မဟုတ္၊ လင္ငယ္ ဟု ဆုိသည္။
ဘႀကီးေတာ္ကုိ ယုတ္ညံ့ေသာ
ေအာက္လမ္း ေဆးႏွင့္ ခတ္ေကၽြးၿပီး နန္းေတာ္ႀကီးကုိအပုိင္ စီးထားလုိက္
သည္ဟုဆုိသည္။ ငါးစိမ္းသည္မႀကီး၊ စုန္းမႀကီးဟုလည္းဆုိသည္။
" ျပည္ၾကာရင္ ဆံုးပါလိမ့္ စုန္းမႀကီးလင္၊ ပေဒါင္းေတာင္ညာတင္မွ၊ ဖ်ညီခင္ တပ္ေတာ္လွဲ႕လုိ႔ရယ္၊ ျပန္ခဲ့ မယ္ေလး "
ဤသီခ်င္းသည္ ထုိေခတ္ေနာက္ပုိင္း နန္းတြင္း ႐ုပ္စံုစင္ေတာ္မွ သီဆုိေသာ သီခ်င္းျဖစ္သည္။
သာယာ၀တီ မင္း ပုန္ကန္ရင္ ထြက္ခြာသြားေသာအခါက ဆုိၾကသည္။
ညီေတာ္က စုန္းမႀကီးကုိဖယ္႐ွားၿပီးပေဒါင္းမင္းသမီးကုိ ေတာင္ညာတင္ပါမွ သူ
ျပန္လာေတာ့မည္ဟုအစ္ကုိျဖစ္သူဘႀကီးေတာ္ဘုရင္အား ေလွ်ာက္တင္ ဟန္ျဖစ္ပါသည္။
အင္း၀ၿမိဳ႕ ကုန္းေဘာင္ေခတ္က ယခုကဲ့သုိ႔ သတင္းစာမ်ား မေပၚေသး၍
၀ါဒျဖန္႔ရာ၌ကေလာင္သမား ေမြးၿပီး ေရးသားေစျခင္းမ်ိဳးမ်ား မျပဳနုိင္ေစကာမူ
ဇာတ္၊ ႐ုပ္ေသးစေသာအႏုပညာ ဇာတ္သဘင္ပုိင္းမွေနၿပီးတစ္နည္းမဟုတ္
တစ္နည္းဘုရင့္နား ေပါက္ၾကားေအာင္္
ျပဳလုပ္ဖန္တီးႏုိင္ခဲ့ပါသည္။တစ္ခုေတာ့႐ွိ၏။ ေ႐ွးက ၀ါဒျဖန္႔မႈမ်ားသည္ေျဗာင္
မဟုတ္တမ္း တရားမ်ား
မျဖစ္ေစဘဲမူလအေျခခံ ဟုတ္မွန္ရာ အခ်က္ကေလးမ်ားကုိ မူတည္ၿပီးမွ သတင္းလႊင့္တတ္ၾကပါသည္။
သာယာ၀တီမင္းသားသည္ သတၱိ ေသြးရဲရဲေတာက္သူ မင္းမွဳ႔ထမ္း တပည့္တပန္းမ်ား
တုိးပြားရန္ႏွင့္လက္နက္ဓားလွံ စုေဆာင္းျခင္း သည္ သူ၏ အဓိကအလုပ္ျဖစ္သည္။
မိဖုရားႀကီးႏုသည္ ေမာင္ေတာ္ဘုရင္ကသူ႔အား ျမတ္ႏုိးခ်စ္ခင္ေအာင္
ျဖစ္သည့္နည္းႏွင့္ႀကိဳးပမ္းမည္မွာ လည္း အမွန္ပင္။ ဘုရင္က ခ်စ္ခင္မွ သူ႔ကုိ
အလုိလုိက္မည္။
သူႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာစီမံျခယ္လွယ္ႏုိင္မည္။သုိ႔ေၾကာင့္ဘႀကီးေတာ္ဘုရားအား
မီးေသေအာင္ျပဳထားျခင္းျဖင့္ အခြင့္အေရးမွန္သမွ် သူကခ်ည္း အကုန္
ရေနသူျဖစ္သည္။ ငါးစိမ္းသည္မႀကီး။
စုန္းမႀကီးဟု သတင္းႀကီးေသာ္လည္း စင္စစ္ ငါးစိမ္းသည္ မဟုတ္ပါ။
မင္းမႈထမ္းမ်ိဳး႐ုိးမွ ဆင္းသက္လာသူျဖစ္ပါသည္။ စုန္းမႀကီးဆုိျခင္းကေတာ့
ႏုကုိအိမ္ေ႐ွ႕မင္းသားအျဖစ္ကေကာက္ယူထားေသာ္လည္း တစ္စတစ္စ ႏု၏ အစြမ္းအစေတြက
အားလံုးေပၚ ေက်ာ္လႊားၿပီး
ထိပ္စည္းသုိ႔ ေရာက္ခဲ့ရျခင္းေၾကာင့္
အစြမ္းထက္ျမက္ေသာ အင္းအုိင္၊ မႏၱရား၊ ေဆး၀ါးပေယာဂမ်ားအသံုးျပဳခဲ့သူ
ေအာက္လမ္း ေဆး၀ါးပညာသည္ တစ္ဦးဟု ယုိးစြဲျခင္းျဖစ္ပါသည္။
အမွဳ႔ဆင္ၿခင္း(သူတို႔ေခတ္မွာတည္းကရွိေနၿပီ) ေနာက္ဆံုး၌ (ဘႀကီးေတာ္)
ဘုရင္သည္ မိဖုရားႀကီးႏု ႀကိဳးဆဲြသလုိ က ေနရေသာ ႐ုပ္ေသး႐ုပ္သာ ျဖစ္ေန
ရ႐ွာသည္။
ဘယ္နည္းႏွင့္ ႏုိင္ထားသည္ေတာ့မသိ၊ ႏိုင္ေနတာကေတာ့တုိင္းသိျပည္သိပါေပ။
ယင္းအေျခအေနေတြကုိသာယာ၀တီမင္းကခံျပင္းလွေသာ္လည္း
ေနာင္ေတာ္ဘုရင္မွာ"တုိ႔ဘုရားလည္း မယားဘက္ခပ္ပါပါ"ဆုိေသာ ကိန္းမ်ိဳး
ဆုိက္ေနသျဖင့္ မႀကိဳက္သမွ်ကုိအံခဲ၍သာ ေနရေလသည္။
ဦးအုိတုိ႔
ေမာင္ႏွမကလည္း အင္အားေတာင့္သည္ထက္ ေတာင့္လာေသာ သာယာ၀တီမင္းကုိ
ၾကာၾကာၾကည့္မေနႏုိင္ၾကေတာ့ဘဲ မၾကာခင္ အမႈဆင္၍ စတင္ တုိက္ခုိက္ၾကေတာ့သည္။
အမႈကေတာ့ မဆန္းပါ၊ ဓားျပမႈတစ္ခုမွ ဆက္ႏြယ္ၿပီး အမႈ႐ွာဖြင့္သည္။
မီးခုိးႂကြက္ေလွ်ာက္ အေပါက္႐ွာၿပီး လႊတ္ေတာ္က အေရးယူရေလသည္။
သာယာ၀တီမင္းပုဂံမင္းသမီးတုိ႔လည္းအမႈထဲကအေရးပါအရာ ေရာက္သူေတြျဖစ္ေနသည္။
လႊတ္ေတာ္ႀကီးကဦးစီးေခါင္းေဆာင္၀န္ႀကီးတစ္သုိက္မွာလည္း နန္းမေတာ္ႀကီး
ႏု၏ေမာင္၊ စလင္းမင္းသားႀကီး ဦးအုိ၏ အာဏာစက္ အရိပ္တြင္္
ႀကိတ္မွိတ္က်ိဳးႏံြေနၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ ဘႀကီးေတာ္ဘုရင္မင္းမွာလည္း မမာမက်န္း
ျဖစ္ေသာ္မူသည္ဆုိ၍
တုိင္းေရးျပည္ေရးဘာမွ
ျပန္မၾကည့္ေတာ့ဘဲမိဖုရားႀကီးႏု ႏွင့္ ေယာက္ဖေတာ္ ဦးအုိတုိ႔သာအကဲေရာက္
ဘုန္းေတာက္ေနၾကသည္။ လႊတ္ေတာ္ ၀န္ႀကီး ေတြ အေပၚမွာလည္း ဦးအုိ ပဲ ၾသဇာ
လႊမ္းေနသူျဖစ္ပါသည္။
သာယာ၀တီမင္းႀကီးကလည္း သတၱိဗ်တၱိ႐ွိၿပီး ရာဇ၀တ္၊
ဓမၼ၀တ္၊ ေလာက၀တ္မ်ားတြင္သူမတူေအာင္ကၽြမ္းက်င္လိမာၼေတာ္မူသူျဖစ္၍
အေထာက္အထားမ်ားႏွင့္ နား မ်က္စိ ဖြင့္ထားသူ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္
မိမိအား
ျပစ္မႈႀကီးစြာေရာက္ေအာင္ႀကံစည္ႀကိဳးစားေနသူမ်ားမွာစလင္းမင္းသားႀကီး
ဦးအုိ၊ျမ၀တီ၀န္ႀကီး ဦးစ၊ ကင္း၀န္ဦးႂကြယ္၀၊ က်ီအတြင္း၀န္ ဦးပါေရာက္၊
ၿမိဳ႕လက္၀န္ေမာင္ေရး၊၀န္ေထာက္ ေမာင္ကံေရး၊ ဗုိလ္ကြန္း၊ေမာင္ကံေပၚ၊
ေမာင္ဘူး၊ ေမာင္ႏွင္း၊ တဒလဗုိလ္တုိ႔ ျဖစ္ေၾကာင္း
ႀကိဳတင္သိျမင္ေတာ္မူေလသည္။
သာယာ၀တီမင္းသား နန္းမေတာ္မယ္နဳတို႔ကို ပုန္ကန္တိုက္ခိုက္ၿပီ
ထုိ႔ေၾကာင့္ စလင္းမင္းသားႀကီး ဦးအုိတုိ႔ အႀကံေအာင္ေတာ့မလုိ ႐ွိေနစဥ္
သာယာ၀တီမင္းသားသည္ေနျပည္ေတာ္အင္း၀မွထြက္ခြာ၍ ေ႐ႊဘုိၿမိဳ႕ကေနၿပီး
ခုခံတုိက္ခုိက္ျခင္း ျပဳေလေတာ့သည္။
ေနာက္ဆံုးသာယာ၀တီမင္းကအင္အားသာေသာေၾကာင့္ဘႀကီးေတာ္ဘုရားနန္းမွဆင္း၍သာယာ၀တီမင္းအားထီးနန္းလဲႊအပ္လုိက္ရပါသည္။သာယာ၀တီမင္း
ေ႐ႊဘုိၿမိဳ႕မွေနၿပီး ေအာင္ျမင္ေသာေၾကာင္႔
့္ (ေ႐ႊဘုိမင္း)ဟု
ေခၚျပန္သည္။ သာယာ၀တီ ေရႊဘုိမင္းသည္ နန္းေတာ္သိမ္းၿပီးရာ၌ ငါတုိ႔ ညီေတာ္
ေနာင္ေတာ္အခ်င္းခ်င္း အမ်က္မ႐ွိပါ။ တစ္မိ၀မ္းတြင္း ညီအစ္ကုိရင္းျဖစ္ၿပီး
ေနာင္ေတာ္ႀကီးသည္ ငါ့အား သားေတာ္ကဲ့သုိ႔ခ်စ္ျမတ္ႏုိး ေတာ္မူသည္။
ငါကလည္းခမည္းေတာ္ကဲ့သုိ႔ပင္ ခ်စ္ခင္႐ုိေသခဲ့သည္။
သုိ႔ေပမဲ့ နန္းမေတာ္မယ္ႏု၊စလင္းစား ေမာင္အုိတုိ႔သည္ငါတုိ႔ညီေတာ္ ေနာင္ေတာ္ အၾကားတြင္မတရားလီဆယ္ လုပ္ႀကံျခင္း ျဖစ္သည္။
၀န္ႀကီးငစႏွင့္ အေပါင္းပါ မွဴးမတ္မ်ားသည္လည္း ငါတုိ႔ ေက်းဇူးသစၥာကုိ
ေစာင့္ထိန္းသင့္လ်က္သစၥာဖ်က္၍ရန္သူအားေပးျပဳၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ သုိ႔ေၾကာင့္
ယင္းတုိ႔တစ္စုကုိ ငါ သတ္ထုိက္သည္။
သုိ႔ေသာ္ ငါသည္ ဘုရားဆုကုိ ပန္ေသာေၾကာင့္ သည္းခံေတာ္မူမည္။ သင္တုိ႔အား ေထာင္တြင္း၌
အက်ဥ္းခ် ထား႐ံုသာ ခ်ထား ေစလုိ႔ မိန္႔ေတာ္မူပါသည္။
ထုိသုိ႔ အက်ဥ္းခ်ထားျခင္း ခံရသူမ်ားမွာ မိဖုရားႀကီးႏု၊ ေမာင္စလင္းမင္းသား ေမာင္အုိ၊ ျမ၀တီ၀န္ႀကီး ငစ၊
ကင္း၀န္ ငႂကြယ္၀၊ က်ီအတြင္း၀န္ ငပါေရာက္၊ ၿမိဳ႕လတ္၀န္ ငေရး၊ ၀န္ေထာက္
ငကံေရး၊ ဗုိလ္ငကြန္း၊ငကံေပၚ၊ ငဘူး၊ ငႏွင္း၊ တဒလဗုိလ္တုိ႔ကုိ
ေထာင္တြင္သာခ်ထားသည္။
ျမ၀တီမင္းႀကီး ဦးစမွာ ဓားခုတ္ရာ လက္ မလွ်ိဳလုိ႔ မရေသာ အေျခတြင္ ႐ွိပါေလသည္။
လႊတ္ေတာ္၀န္ႀကီး အဖဲြ႕၀င္ ျဖစ္ရာ သာယာ၀တီမင္း၏ အမႈကိစၥ၌ လႊတ္ေတာ္အမိန္႔စာတြင္
သာယာ၀တီစား (ငခင္ငယ္) ဟုေရး သားျခင္းေၾကာင့္လည္း တစ္နည္းအားျဖင့္ ပုိ၍ အခဲမေၾက ျဖစ္ရေလသည္။
ေ႐ႊလႊတ္ေတာ္၏ ထံုးတမ္း စဥ္လာ မွာလည္း ရာဇ၀တ္မႈ ေရာက္သူတုိ႔အား (င)ႏွင့္
(ငယ္)ကုိတပ္၍ သံုးႏႈန္းရၿမဲျဖစ္ပါသည္။ ဘႀကီးေတာ္ဘုရားႏွင့္
ညီေတာ္သာယာ၀တီမင္းသားတုိ႔မွာဇာတာငယ္မည္၌ ေမာင္ဇင္ႏွင့္ ေမာင္ခင္ ဟူ၍
႐ွိပါသည္။ သာယာ၀တီမင္းသားအား လႊတ္ေတာ္က
ခ်ေသာ အမိန္႔စာ၌ "သာယာ၀တီစားငခင္ငယ္" ဟု ေရးသျဖင့္ သာယာ၀တီမင္းကေတးထားျခင္းလည္း တစ္ရပ္ပါေလသည္။
စပ္မိလုိ႔ ဆက္ေရးရဦးမည္။ ရတနာပံုသီေပါမင္း ေခတ္မွာလည္း ေတာင္သမန္လယ္စား
ဦးေဖငယ္၏ အမည္ကိစၥျဖစ္သည္။ အခ်ိဳ႕က ဦးေဖငယ္မွာ ရာဇ၀တ္သင့္ေတာ့မွ (ငယ္) တပ္သည္။
ယခင္ကဦးေဖသာ ျဖစ္သည္ဟု ေျပာၾကသည္။ထုိသုိ႔အထင္ႏွင့္ ေျပာျခင္းသည္ အျခားငယ္
ကိစၥမ်ားတြင္ဟုတ္ခ်င္ ဟုတ္ပါ မည္။ ဦးေဖငယ္၏ ငယ္ ကိစၥကေတာ့ ရာဇ၀တ္
မေရာက္မီ "ငယ္"က အရင္႐ွိႏွင့္ပါသည္။
ဘာေၾကာင့္ဆုိေတာ့ထုိအခ်ိန္က(ေမာင္ေဖ)ႏွစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါသည္။
ႏွစ္ေယာက္လံုးလည္း စာေရးစာဆုိသူခ်ည္း ျဖစ္သည္။ တစ္ေယာက္က အခ်ဳပ္တန္း
ဆရာေဖ၊တစ္ေယာက္က လယ္စား ဆရာေဖ ... ေမာင္ေဖ ... ေမာင္ေဖ ႏွစ္ေယာက္တြင္
ေတာင္သမန္ကအသက္အနည္းငယ ္ငယ္၍ ကုိေဖငယ္၊ ေမာင္ေဖငယ္ဟူ၍ ခဲြ ေခၚခဲ့ၾကပါသည္။
ရာဇ၀တ္ေရာက္ေသာအခါမူလ႐ွိၿပီး ငယ္ႏွင့္ ေပါင္းေခၚရမည္ဆုိလွ်င္ (ငေဖငယ္၊
ငယ္)သာျဖစ္ရပါမည္။ သုိ႔ေသာ္ ငယ္တစ္လံုး အခံ႐ွိၿပီးမုိ႔
ရာဇ၀တ္သား
ငေဖငယ္ႏွင့္ပဲ ကိစၥၿပီးရပါသည္။ ေတာင္သမန္လယ္စား ဦးေဖငယ္၊
ေမာင္ေဖငယ္ဆုိသည္မွာရာဇ၀တ္မႈမျဖစ္ခင္ကတည္းက ေခၚလာခဲ့ ေသာ နာမည္ျဖစ္ပါသည္။
သာယာ၀တီမင္းေခၚ ေ႐ႊဘုိမင္းသည္ ဦးအုိႏွင့္ ျမ၀တီမင္းႀကီးစေသာ အေပါင္းအပါမ်ားကုိေထာင္တြင္သာခ်ထားပါသည္။သုတ္သင္သတ္ျဖတ္ျခင္းမျပဳပါ။
ေနာင္ေတာ္ဘႀကီးေတာ္ဘုရင္အားလည္း ေကာင္းစြာ ျပဳစု ေစာင့္ေ႐ွာက္ထားပါသည္။
ငခင္ငယ္ ဆုိေသာ အမည္ကိစၥကုိေတာ့ နည္းနည္းမွ ေက်နပ္ပံုမရပါ။
သာယာ၀တီမင္းက "၀န္ႀကီး ငစ သည္ ငါ ထြက္ခြာလာသည့္ေနာက္ လႊတ္ေတာ္က
ထုတ္ျပန္ေသာအမိန္႔တြင္ ထံုးစံဥပေဒ႐ွိသည့္အတုိင္း (သာယာ၀တီစားငယ္)ဟု
မေရးသားဘဲ ငါ့နာမည္ကုိ ထုတ္ေဖာ္၍
(ငခင္ငယ္)ဟု ရင့္ရင့္သီးသီး ေစာ္ကား ေရးသားသူျဖစ္သည္။ သင္း ေသသင့္ၿပီ၊ သုိ႔ေသာ္ သင္းကုိ ယခု မသတ္ေသး။
ငါ့ဘုန္းသမၻာေတာ္ကုိ ၾကည့္ေစဦးမည္၊ ေထာင္မွာထား" ဟု မိန္႔ေတာ္မူေၾကာင္းကုိ ဒုတိယ မဟာရာဇ၀င္ေတာ္ႀကီး၌
အတိအလင္းေရးသားပါ႐ွိခဲ့ပါသည္။
ဤသုိ႔ သာယာ၀တီမင္းက အေၾကာင္းေၾကာင္းကုိ ငဲ့ညႇာေထာက္ထား၍
အသက္ဆံုး႐ံႈးေစစီရင္သင့္လ်က္မစီရင္ဘဲ ေထာင္တြင္သာထားပါေစလ်က္၊ မင္းသားႀကီး
ေမာင္အုိတုိ႔ အေပါင္းအပါ လူတစ္စုသည္လက္မေလွ်ာ့ၾကပါ။ ဘႀကီးေတာ္ဘုရားကုိ
နန္းျပန္တင္မည္ဟု အႀကံျပဳၾကျပန္သည္။
သုိ႔ေၾကာင့္ ေထာင္ တြင္းမွာပင္
အစီအစဥ္ျပဳၾကၿပီး ၁၂၀၁ ခုႏွစ္၊ တေပါင္းလတြင္ စလင္းမင္းသား
ဦးအုိ၏လူမ်ားျဖစ္ေသာ ေ႐ႊ ထားမင္းသား အေခၚခံ င၀င္းငယ္၊ ဗုိလ္ငခန္းေက်ာ္၊
ဗုိလ္ေ႐ႊေမာင္တုိ႔က ေခါင္းေဆာင္၍
လူတစ္ေထာင့္ ငါးရာႏွင့္ မတၱရာေက်ာ္စဥ္ကစ၍ သူပုန္ထေစေလသည္။
သုိ႔ေသာ္ ထုိအႀကံအစည္လည္း အထ မေျမာက္႐ံုသာမက အမရပူရၿမိဳ႕
အက်ဥ္းေထာင္တြင္ ခ်ဳပ္ထားေသာစလင္းမင္းသားႀကီး ေမာင္အုိ၊ မယား၊ သမီး၊
အတြင္း၀န္ ငပါေရာက္၊ ၿမိဳ႕လယ္၀န္ ငေရး၊ သံေတာ္ဆင့္ ငေ႐ႊ သာ၊
ပခန္း
ငရံမင္း၊စာေရးႀကီးငပ်ိဳ၊ ေတာင္ငူ၀န္ငကူး၊အေဆာင္ၿမဲငထြန္းညိဳတုိ႔ကုိ သကၠရာဇ္
၁၂၀၂ ခုႏွစ္၊ကဆုန္လဆန္း ၁၂ ရက္ေန႔တြင္ အျပစ္ႏွင့္အညီ
ကြပ္မ်က္လုိက္ျခင္းခံရပါသည္။
သာယာ၀တီမင္းက မိမိအား "ငခင္ငယ္"ဟု သံုးႏႈန္းေရးသားေသာ ကိစၥႏွင့္စိတ္ထဲမွာ မေက်မခ်မ္း ျဖစ္ျခင္း
ခံေနရေသာ ျမ၀တိ၀န္ႀကီး ဦးစမွာ စလင္းမင္းသားႀကီး ေမာင္အုိတုိ႔လူစု
တန္ျပန္ပုန္ကန္ ေသာင္းက်န္းမႈျပဳ သျဖင့္ ကြပ္မ်က္သုတ္သင္ရာတြင္
တစ္ခါတည္းပါးသြားရန္ ႐ွိေသာ္လည္း ထုိအခါက ျမ၀တီ၀န္ႀကီး ဦးစ သည္
စလင္းေမာင္အုိတုိ႔ႏွင့္အတူ အမရပူရၿမိဳ႕က ေထာင္တြင္း၌ မ႐ိွ၍ ကံေကာင္းေထာက္မၿပီး က်န္ရစ္ခဲ့ရပါသည္
နန္းမေတာ္မယ္နဳအေၾကာင္းဆက္ရလ်ွင္
့ ဘၾကီးေတာ္(စစ္ကိုင္းမင္း)က သားေတာ္ေလးကို ေညာင္ရမ္းၿမိဳ႕ အပိုင္စားေစၿပီး နန္းေသြးမပါတဲ့
မယ္ႏုကိုေတာ့ မိဖုရားေခါင္ႀကီးအျဖစ္ တင္ေျမႇာက္လိုက္ပါတယ္။
နန္းေသြးမပါတဲ့သူ မိဖုရားေခါင္ ျဖစ္လာတာကို နန္းေဆြနန္းမ်ိဳးေတြက မေက်နပ္ၾကပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ မေက်နပ္မႈရဲ့ ဦးစီးေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ၾကတဲ့ ဆင္ျဖဴမယ္ရဲ့
ခမည္းေတာ္ ျပည္ၿမိဳ႕စားနဲ႔ဘေထြးေတာ္ ေတာင္ငူစားတို႔ကို ဖမ္းဆီးခ်ဳပ္ေႏွာင္၊
ေနာက္ၿပီး ေတာင္ငူစားကို အဆံုးစီရင္လိုက္ေတာ
့ မိဖုရားနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ နန္းတြင္းမေက်နပ္မႈလည္း ၿငိမ္၀ပ္ပိျပား သြားခဲ့ပါတယ္။
နန္းမေတာ္ မယ္ႏု မိဖုရားျဖစ္ခ်ိန္ တစ္ေလွ်ာက္လံုး နီးပါ ဟာ ႏိုင္ငံေရး လံုး၀ မၿငိမ္သက္ခဲ့ ပါဘူး။
နန္းမေတာ္ မယ္ႏု မိဖုရားဘ၀ မွာဘဲ (၁၁၈၅- ၈၆ ) ခုႏွစ္မွာ အဂၤလိပ္ - ျမန္မာ စစ္ျဖစ္ၾကပါတယ္။
ျမ၀တီ မင္းၾကီး ဦးစ နဲ႕ မဟာ ဗႏၶဳလ တို႔ ရခိုင္ျပည္ ဘက္ စစ္ထြက္ တိုက္ခဲ့
ၾကရပါတယ္ ။အဂၤလိပ္ က ရန္ကုန္ ဘက္ျပန္လွည့္ ၀င္လာတာေၾကာင့္
ရန္ကုန္ျပန္ဆင္းၿပီး ခုခံရသလိုဓႏုျဖဴတိုက္ပြဲမွာေတာ့ မဟာဗႏၶဳလ
က်ရွဳံးခဲ့ရပါတယ္။ ဒီထက္ ဆံုးရွဳံးတာကေတာ့ အဂၤလိပ္ ကို
ရခိုင္နဲ႔
တနသၤာရီကုိ ေပးလိုက္ရတာပါဘဲ။ဒါတင္မကပါဘူး စစ္ေလွ်ာ္ေၾကး ေငြ တစ္ကုေဋ ကို
လည္းအစိုးရက မေပးႏိုင္လို႔ နန္းမေတာ္ မယ္ႏု က စိုက္ေပးခဲ့ရတာပါ။
စစ္သူႀကီးက်၊စစ္ေလ်ာ္ေၾကးေငြ(၁)ကုေဋပါေပးရမည္ျဖစ္သျဖင့္ ဘႀကီးေတာ္မွာ
မေထြးႏိုင္ မအံႏိုင္ စိတ္ဓာတ္ က်လာကာ စိတ္က်ေရာဂါပါ ဝင္လာခ်ိန္တြင္
ေငြမရွိသျဖင့္မယ္ႏုကသူပိုင္ပစၥည္းမ်ားထုခြဲ၍စစ္ေလ်ာ္ေၾကးေငြ ပထအရစ္ကို
ေပးေလသည္။ဘၾကီးေတာ္သည္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းကို
မကိုင္တြယ္ႏိုင္ေတာ့ပဲအစစအရာရာကိုမယ္ႏုႏွင့္စလင္းမင္းသားၾကီးေမာင္အိုတို႕ျဖင့္သာလႊဲအပ္ထားခ်ိန္တြင္သူတို႔ေမာင္ႏွမကိုသာယာဝတီအျပင္
ျပည္သူမ်ား က စုန္းမဟု စြပ္စြဲသလို သူတို႔ကလည္း သူခိုးဓားျပ လက္ခံ ဟု
သာယာဝတီကို စြပ္စြဲသည္။
ေမာင္အိုသည္ဆူးေျငႇာင့္ ခလုတ္ျဖစ္ေသာ
သာယာဝတီမင္းကို ရွင္းရန္ ဓားျပမႈျဖင့္ အမႈဆင္ကာ သာယာဝတီမင္း ၏ အိမ္ ကို လူ
(၂၀၀) ျဖင့္ ဝိုင္းေလရာသာယာဝတီဘက္မွလူမ်ားခုခံရင္းဧရာဝတီျမစ္ကိုကူး၍
ေရႊဘိုသို႔ ထြက္ေျပး ေရွာင္တိမ္း သည္။ မယ္ႏု တို႔ကိုျပည္သူမ်ား
မႏွစ္သက္သျဖင့္ အာဏာသည္ သာယာဝတီ ဘက္သို႔ အလိုလိုေရာက္ သြားသည္။
လူသူ
စုေဆာင္းကာ၁၈၃၇ ေဖေဖာ္ဝါရီ လတြင္ အင္းဝကို ဝိုင္းသည္။ ၂ လ အၾကာတြင္
ေအာင္ျမင္ျပီး ဘၾကီးေတာ္ စစ္ကိုင္းမင္း ကို နန္းခ်ကာ မယ္ႏုကို အက်ယ္ခ်ဳပ္
ေမာင္အိုတို႕လူစုကို ေထာင္ထဲ ပို႔ေလသည္။ အရာရာသည္ေန႔ခ်င္းညခ်င္း
ေျပာင္းလဲသြားသည္။ မယ္ႏုတို႔ အုပ္စုသည္ ပုန္ကန္သည့္ အေနျဖင့္
အဂၤလိပ္တို႕ကို စာလႊတ္ ဆက္သြယ္၍ အဂၤလိပ္တို႕ အလိုရွိသမွ် အကုန္ေပးကာ
ဘၾကီးေတာ္အား ျပန္လည္ နန္း တင္ေပးရန္ အကူညီေတာင္းေသာ္လည္း အဂၤလိပ္တို႕က
နန္းက် ဘုရင္အား ဘာအေၾကာင္းမွ မျပန္ေတာ့ေခ်။
သာယာဝတီမင္းသေဘာထားၾကီးစြာျဖင့္ ေကာင္းမြန္စြာထားေသာ္လည္း ေမာင္အို တို႕
ေနာက္လိုက္မ်ားက ပုန္ကန္ၾကေသာေၾကာင့္ အမရပူရၿမိဳ႕
အက်ဥ္းေထာင္၌သကၠရာဇ္၁၈၄၀ခုႏွစ္၊ ေမလတြင္ကြပ္မ်က္လုိက္သည္။
ေနာက္ဆုံးသာယာဝတီမင္းသည္၁၈၄၀ခုေမလ၁၂ရက္တြင္မယ္ႏုအား
ေသဒဏ္ခ်မည္ကိုမင္းမ်ိဳးမင္းႏြယ္အျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳေပးသည့္အေနျဖင့္မဟာဆီ
မဟာေသြး ေျမမက်ရေစရန္ ေရတြင္ေဖ်ာက္ ဖ်က္ ဖို႕ အမိန္႕ခ်သည္။
ဘုန္းရွင္
ကံရွင္ မယ္ႏု တစ္ေယာက္ ကံတရား၏ မ်က္ႏွာသာေပးျခင္းကား ဤေန႔သည္ေနာက္ဆုံးေန႔
ျဖစ္ေလေတာ့သည္။ မယ္ႏု လည္း ေနာက္ဆုံး
အေနျဖင့္မိမိကိုးကြယ္သည့္ဆရာေတာ္ဦးဗုဓ္အားဖူးေျမႇာ္ခြင့္ျပဳရန္
ျမိဳ႕ဝန္အားခြင့္ေတာင္းရာခြင့္ျပဳေသာေၾကာင့္
ေညာင္ကန္ေက်ာင္း(ယခုမဟာမုနိဘုရားႀကီး အေရွ႔ ဘက္) သို႕
ေရာက္ေအာင္ပို႕ေဆာင္ေပးခဲ့သည္ ။ မယ္ႏု ေက်ာင္းသို႕ေရာက္ေသာ အခါ ဆရာေတာ္ မွာ
စာ ၾကည့္ေနသည္။ မယ္ႏုမွဆရာေတာ္အား
ေနာက္ဆုံးဖူးေျမႇာ္ေအာင္လာရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေလွ်ာက္ထားရာ ဆရာေတာ္ဦးဗုဒ္ မွ
ရာဇဝင္ တြင္မည့္ တရားကို တိုတို တုတ္တုတ္ မိန္႔ေတာ္မူသည္။
“မိႏု၊
သူ႕ေႂကြးရွိရင္ ဆပ္ရလိမ္႔မည္” ဟု မိန္႔ဆိုလိုက္သည္။ မယ္ႏု လည္း ဦးခ်ျပီး
ျပန္ဆင္းလာရာေလွကားအေရာက္တြင္ “ေတာ္ျပီ၊ ငါေသဝံ့ျပီ၊ ငါေသရဲျပီ၊
ငါေသေပ်ာ္ျပီ၊ ဆရာေတာ္ ဘုရားကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကိုး ကြယ္လာတာ ဘယ္အခါမွ
ငါ့နာမည္ တပ္၍ စကားမေျပာဖူးဘူး။
ဤကဲ့သို႕ စာၾကည့္ရာမွေန၍ ငါ့ဘက္သို႕
လွည့္၍ၾကည့္သည္ဟူ၍လည္း မရွိ၊သည္ကေန႕မွပဲငါ့ဘက္လွည့္တယ္။ငါ့နာမည္ကို
ေခၚေတာ္မူတယ္။ ေဟာလိုက္တဲ့တရားကလည္းမိႏု၊သူ႕ေႂကြးရွိရင္ဆပ္ရလိမ္႔မည္တဲ့။
ေတာ္ျပီ၊ ေသလမ္းေျဖာင့္ျပီ၊ ငါ့ကို ဆရာေတာ္က ေသစရိတ္ေပးလိုက္ျပီ” ဟု
ထပ္တလဲလဲေျပာကာ ဝမ္းေျမာက္ ဝမ္းသာစြာႏွင့္ပင္ အာဏာ ပါးကြက္သားတို႕၏
ေခၚေဆာင္ရာသို႔ ညိဳးငယ္ျခင္း မရွိဘဲ လိုက္ ပါသြား ေလေတာ့သည္။
ဗုဒၶ
တရားေတာ္ကို အတိုခ်ဳပ္ သေဘာေပါက္ေစ ေသာ သာဓကမ်ား အနက္ မယ္ႏု သည္
ပဥၥဝဂၢီတို႔မွအငယ္ဆုံး ရွင္အႆ ဇိ ၏ “ေယဓမၼာ”ဂါထာ ကို သတိရမိသည္။ ဘုရားရွင္ ၏
တရားဦး နာၿပီး ရွင္အႆ ဇိ ရာဇၿဂိဳလ္ျပည္ ရွင္သာရိပုတၱရာႏွင့္ေတြ႕၍ ရွင္သာရိ
ပုတၱရာမွ သူ႔အားေမးသည္မွာ....................
” ငါ့ရွင္ ၊ သင္၏ မ်က္စိတို႔သည္ ၾကည္လင္ကုန္၏ ၊ အေရအဆင္းလည္း
သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ကုန္၏ သင္သည္ အဘယ္သူကို ရည္၍ ရဟန္းျပဳသနည္း၊
အဘယ္သူက သင္၏ ဆရာနည္း၊ အဘယ္သူ၏တရားကိုႏွစ္သက္သနည္း”
ရွင္အႆ ဇိတ က “ငါ့ရွင္ ၊ ငါသည္ အငယ္သည္ သာတည္း ၊ အဘိဓမၼာကိုအက်ယ္ အားျဖင့္ သင့္အားေဟာၾကား အံ့ေသာငွာ မတတ္ႏိုင္။
အက်ဥ္းအားျဖင့္ ေသာ္ကား အနက္ကို ငါဆိုအံ့ ဟုဆိုကာ ေယဓမၼာ ဂါထာကိုေဟာေတာ္မူ၏။ အဓိပၸါယ္ကား.........................
“အၾကင္ တရားတို႔သည္ အေၾကာင္းလၽွင္ အမွန္ရွိကုန္၏
ထိုအေၾကာင္းကို ျမတ္စြာဘုရားေဟာ၏
ထိုအေၾကာင္းတရားတို႔ ခ်ဳပ္ၿငိမ္းရာလည္း ရွိ၏
ထိုခ်ဳပ္ျခင္းကိုလည္း ျမတ္စြာဘုရားေဟာ၏
ငါ၏ ဆရာရဟန္းႀကီးသည္ ဤသို ႔အယူဝါဒရွိ၏”
မယ္ႏုသည္ ထိုဂါထာေတာ္ကို ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး သာယာဝတီမင္း အသက္ကို ရန္ရွာခဲ့၍
သူႏွင့္ ယွဥ္ၿပိဳင္ရာ သူ အႏိူင္ ရသည္။ ရန္ကိုရန္ခ်င္းတုံ႔ျပန္ျခင္းက
လမ္းေဟာင္းကိုသာ ျပန္ေရာက္ေစသည္။
ဤအေၾကာင္းတို႔ ခ်ဳပ္ၿငိမ္း
ျခင္းကား ရန္ညိဳး ရန္စ တို႔ကို သင္ပုန္းေခ်၍ သူ႔အေပၚတင္ခဲ့ေသာအေႂကြး
ျမန္ျမန္ဆပ္ကာ ေႂကြးၿမီကင္းရွင္းၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေသာ ဘဝသစ္ကေလးတစ္ခု
ထူေထာင္ႏိုင္ရန္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို
နားလည္ သြားခဲ့သည္။
သတၱဝါတိုင္း
သူ႔ထိုက္ သူ႔ကံ ျဖစ္သည္ဆိုလၽွင္ တစ္နည္းအားျဖင့္ ငါ့ထိုက္ ငါ့ကံျဖစ္သည္
မဟုတ္ပါေလာ။ ဆရာေတာ္က တရားကား သူမ အတြက္ေတာ့ အဖိုးတန္ဆုံး
ေသစရိတ္ေပးလိုက္ျခင္းဟု သေဘာေပါက္ေသာေၾကာင့္ မယ္ႏု ဝမ္းသာသြား ရွာသည္ ။
ထိုေန႔ ေန႔လည္ပိုင္းတြင္ မယ္ႏု သည္ ဘႀကီးေတာ္အား ေနာက္ ဆုံး သြားေရာက္
ကန္ေတာ့ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့သည္။
“ေမာင္ေတာ္ဘုရားရယ္ ၊ ႏွမေတာ္ရဲ႕ ေနာက္ဆုံး
ဝင္သက္ ၊ ထြက္သက္ မရပ္သြားမွီ ႏွမေတာ္ရဲ႕ဘဝကို
အျမင့္ဆုံးျမႇင့္တင္ေပးခဲ့တဲ့ ေမာင္ေတာ္ ဘုရားရဲ႕ ေက်းဇူးအေထြေထြအတြက္
ေမာင္ေတာ္ဘုရားရဲ႕ ေျခေတာ္အစုံကို ဦးတိုက္ၿပီး ေက်နပ္ေအာင္
ကန္ေတာ့ခြင့္ျပဳပါဘုရား” ဟုေျခေတာ္ အစုံအား မ်က္ႏွာ နဖူး ဆံပင္တို႔ျဖင့္
ဦးတိုက္ကန္ေတာ့ေနစဥ္ အေဆာင္ေတာ္တြင္း သမီးေတာ္ ကေလး မယ္သဲ ဝင္လာသည္။
သမီးေတာ္ေလး၏ စိတ္တြင္ မေကာင္းမႈ တစ္စုံတစ္ခု ကိုခံစားမိေနသျဖင့္ မယ္ေတာ္၏
ရင္ခြင္တြင္း ေျပးဝင္ ဖက္၍ ငိုေလသည္။
“မယ္မယ္ ဘုရား၊ သမီးေတာ္ကေလး ကို ပစ္ထားၿပီး ဘယ္ကို သြားေနတာလဲဘုရား သမီးေတာ္ေလးမွာ လြမ္းလို႔ေသရေတာ့မယ္ဘုရား”
“မယ္မယ္ ဘုရားလည္း သမီးေတာ္ေလးကို လြမ္းေနပါတယ္။ အခုလည္း မယ္မယ္ ဘုရားေလ
အေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥရွိလို႔ ဟိုး….. အေဝးႀကီးကို ခရီးထြက္ဖို႔ ရွိေသးတယ္။
သမီးေတာ္ေလး ခမည္းေတာ္ ဘုရားနဲ႔ အတူ လိမ္လိမ္မာမာေနခဲ့ေနာ္ ၊ မယ္ဘုရား
စကားကို နားေထာင္ပါကြယ္။”
ခမည္းေတာ္ ၊ မယ္ေတာ္ ၊ သမီးေတာ္ကေလးတို႔
မိသားစု အသိုက္ အျမဳံၿပိဳကြဲၿပီး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္ဆုံခြင့္ဟူေသာ
ေမၽွာ္လင့္ခ်က္ကေလးပင္ ဆုတ္ကိုင္ထားခြင့္ ကင္းမဲ့ သြားေသာ ေၾကကြဲဖြယ္ရာ
ေခ်ာ့႔သူမရွိ ငိုပြဲ ႀကီး ျဖစ္သည္။ မင္းမႈထမ္း ၊
ရံေရြေတာ္တို႔ထိုျမင္ကြင္းကိုမၾကည့္ရက္သျဖင့္ တံခါး အကြယ္တြင္ ႀကိတ္ငို
ၾကသည္။ တာဝန္အရ အမရပူရၿမိဳ႕ဝန္ပင္ မ်က္ရည္က်မည္ စိုးသျဖင့္ အေဝးသို႔
ထြက္သြားကာ မင္းမႈထမ္းတစ္ဦး ကို
တီးတိုးေျပာသည္။ထိုမင္းမႈထမ္းသည္မယ္ႏုဆီေရာက္လာ၍.....................
“မိဘုရားႀကီးထြက္ခြာဖို႔အခ်ိန္က်ပါၿပီလို႔ၿမိဳ႕ဝန္မင္းကေျပာပါတယ္၊ ေနရာက
ထပါေတာ့”ေနာက္ထပ္ မင္းမႈထမ္း တို႔သည္ မယ္ႏုဆီ ဝင္လာၿပီး လက္ႏွစ္ဘက္ကို
ဆြဲယူလိုက္ၾကသည္။
ေတာင္သမန္အင္းေရျပင္အနီး သို႔ေရာက္ေသာ္ အာဏာ
ပကြက္သား တို႔သည္ နန္းမေတာ္ မယ္ႏုအား ခဲ ထည့္ထားေသာ ေရႊနားကြတ္ ကတၱီပါ
အိတ္နီ တြင္ထည့္၍ ပိတ္ၿပီး ေရျပင္ သို႔ ျပစ္ခ်လိုက္ သည္။
ျမႇပ္မျမႇပ္ေသခ်ာေအာင္ခဏေစာင့္ၾကည့္သည္ ေတာင္သမန္အင္းေရျပင္ေပၚတြင္
ေရပြက္ကေလးတစ္ပြက္ ႏွစ္ပြက္ထလာၿပီး ေရျပင္မွာျပကတိ ျပန္ၿငိမ္သြားၿပီး
ေလေျပညင္းကေလး ေရျပင္ထက္မွ ျဖတ္သန္းတိုက္ခတ္သြားသည္။နန္းမေတာ္မယ္ႏု၏
ေနာက္ဆုံးထြက္သက္ ေရပြက္ကေလးမဟုတ္ပါေလာ။
""ကုန္းေဘာင္ေခတ္၏မြန္းတည့္ခ်ိန္ဘုန္းဩဇာအျပည့္ႏွင့္ ေရႊအိမ္နန္းၾကငွန္း
ထက္တြင္ အမ်ိဳးသမီးတို႔ အတြက္ အထြတ္ထိပ္ျဖစ္ေသာ အဂၢမေဟသီ
မိဖုရားေခါင္ရာထူးကိုရယူခဲ့ေသာ္လည္းလူ႔ဘဝသည္မည္သည့္အရာမၽွၾကာရွည္ မတည္ျမဲဘဲ
တစ္ခဏအခ်ိန္တြင္းသာ ရွိသည္ကို နန္းမေတာ္မယ္ႏုက
သူမ၏ေနာက္ဆုံးထြက္သက္ေရပြက္ကေလးအခ်ိန္မၽွျဖင့္ကၽြႏ္ုပ္တို႔အားသင္ခန္းစာ
ေပးသြားခဲ့သည္ မဟုတ္ပါေလာ။""
...သမိုင္းတို႕သည္ကားအျမဲတစ္ပတ္လည္ေလ့ရွိပါ၏။ဆင္ျခင္စဥ္းစားနိဳင္ၾကပါေစသတည္း.....
<<<ေရးသားသူ->>>
စစ္ေသြး(၂၃-၁၂-၂၀၁၉)
Reference -
-နန္းမေတာ္မယ္ႏုရွာပုံေတာ္(တကၠသိုလ္စိန္တင္)
-ညိဳျမ (ကုန္းေဘာင္ရွာပုံေတာ္)
-ကုန္းေဘာင္ေခတ္စစ္တမ္း (ေမာင္ေသာ္)
-ဒဂုန္ခင္ခင္ေလး(ရတနာပုံ၏ နိဒါန္းႏွင့္နိဂုံး)
-သမိုင္းပံုရိပ္Block
-မင္းနိဳင္ေအာင္Block
